viernes, 13 de enero de 2012

Regálame lo que sientes, escríbemelo. Porque eso me hace feliz.

No quisiera extenderme demasiado con una introducción más que la necesaria para esta entrada.
Me gustaría compartir un pequeño regalo que me han hecho estos días. Quienes me conocen saben que soy una persona a la que los regalos materiales nunca le han sabido a mucho. Y ha sido precisamente, una de las personas que mejor me conoce, quien ha conseguido esbozar una gran sonrisa en mi cara cuando me he encontrado algunas palabras que me había escrito, una fría mañana de enero.

Y ella, me escribía así;



"Ux: ¿Qué puedo decir sobre ti? Llevamos 15 años juntas, siendo amigas y viendo lo mejor y lo peor de la otra. Hemos pasado tantas cosas que creo que no puedo ni rozar una ínfima parte de todas ellas. Ante todo siempre has sabido escucharme, estar ahí a pesar de la distancia, recuperar nuestra amistad después de un tiempo de separación y bueno, siempre has dado la cara por mí en todo caso. Realmente me emociono mucho al pensar en todos estos años que hemos pasado juntas, te quiero mucho y también le tengo un cariño especial a tus padres, de los que sabes que tengo una muy buena impresión, porque me parecen excelentísimas personas y unos padres muy sacrificados que siempre lo han dado todo por ti. Tú y yo siempre hemos sido como Hansel y Gretel, o como Zipi y Zape, o como el gordo y el flaco (tranqui, si quieres soy yo el Gordo) y a pesar de todas esas cosas todavía hoy descubro cosas de ti que para mí eran desconocidas. Siempre tienes algo nuevo que enseñarme, alguna cosa de la que sé que debo aprender. Te admiro muchísimo por lo independiente que eres, porque de las dos, y a pesar de que te considero como una hermana pequeña por el hecho de que yo he nacido antes, reconozco que tú siempre has sido la más fuerte. La que tiene más aplomo para soportar los problemas. La que ha puesto al mal tiempo buena cara, la que sabe enfrentarse a las situaciones y salir siempre triunfante de todas ellas. Yo solo aspiro a que nunca te canses de ser mi amiga, a que sigas soportando mis tonterías, (que sabes perfectamente que las tengo), y a que por muy lejos que te vayas o lo que te depare el futuro sepas que tienes a una chica pelirroja esperándote en una ciudad minúscula "al norte de Portugal". Eres como un diamante en bruto en un campo de estiércol. Lo siento, no es poético, pero así es como lo siento. Encontrarte y poder decir que después de tantísimo tiempo seguimos siendo amigas no tiene precio para mí. Porque siempre has sido fiel a tu carácter y a tu estilo, nunca has tenido pelos en la lengua a la hora de decir lo que no te gusta, de reivindicar lo que consideras justo. Eres alguien a quien merece la pena conocer y descubrir, y da igual lo que digan personas externas o incluso tu propia familia... porque yo he visto perfectamente tu interior, te he visto es tus mejores y en tus peores momentos, y puedo afirmar sin temor a equivocarme que eres una persona sorprendente, una grandísima amiga y alguien con un corazón de oro, que sabe valorar a las personas a las que quiere y, al menos por mí, siempre lo ha dado todo. No tengo más palabras para ti, porque siento que me quedo muy corta con lo que en realidad siento. Te quiero muchísimo, ojalá siempre podamos estar juntas como ahora, ojalá pasen los años y todavía sigamos viéndonos y siendo especiales la una para la otra. Quiero que tengas muy claro que en todo momento podrás contar conmigo para lo que sea, que si tengo que cruzarme medio mundo para encontrarte y darte un abrazo, juro que lo haré, aunque tenga que viajar en patera o alquilarme un submarino de la Unión Soviética. O hasta cogerme un avión de Ryanair. Mira a lo que estoy dispuesta y todo eh jajajajaja. Te quiero mucho, mucho, de verdad. Siempre podrás contar conmigo para lo que necesites, más que como una simple amiga. Como una hermana, y lo digo totalmente en serio. Muchas gracias por haber confiado siempre en mí y haber sabido ver cómo soy en realidad.
Te quiero mucho Ux. "






2 comentarios:

MissUxia dijo...

Será precioso, sen dúbida, sobre todo si escribe Angela e vai adicado a tí. Pero a verdade, ou eu non vexo ben ou non se lee un carallo. Saludos a tuttom e Viva Guardiola.

MissUxia dijo...

Bueno, eu non son MissUxia. Son o seu pai pero non sei onde hai que fozar par que poña a miña identificación. Hala, Viva Dios e coza o forno. Ah, Mourinho traductor.

Publicar un comentario